EN GERİ BULUNDUĞUMUZ O NOKTA
Tek Esas sevgidir ama O Tek Esas sayısız Esası içerir. Bu sayısız esas içinde sadece bir tanesinde kuvvetli bulunmadığımız zaman, yani o bir tanesinin hükmünü, emrini yerine getirmediğimizde, yanlışta olduğumuzu bile fark edemeyecek kadar göremez, hissedemez oluruz. Diyelim ki iyi ve doğru dediğimiz Esasların hükmünün yerine gelmesi için irade, azim, kontrol, zaman ve diğer esaslardan biri dahi olmasa ne iyi de, ne de doğruda olabiliriz. Unutmayalım ki bizden istenilenler içimizdeki öze ulaşmak için varlığımızı yeniden inşa etmemiz içindir. İhmal ettiğimiz Esas bizim körelmemize neden olmuşsa, inşa ettiğimizi zannettiğimiz kimliğimiz ilk depremde yıkılacaktır. Doğru ve iyi adına, yardım ve hizmet adına düşünebildiğimiz her eylem bize bilincimizde bir adım attırır. Her adım yeni bir güç sağlar, yeni bir ufuk açar.
Biz insanlar, sevdiğimiz birinden söz ederken, “evet birçok kötü yanı var ama iyi tarafları da var” deriz. Veya kendimiz hakkında düşünürken iyi olduğumuzu düşündüğümüz tarafımızı esas alır, diğerlerini önemsemeyiz ve “keşke herkes benim kadar iyi olsa” deriz. Böylece kendimizi aldatırız.
Hâlbuki iyilik, doğruluk, sevgi ve diğer esaslar bir bütündür. Bazen iyi, bazen kötü olunmaz. Olsa olsa işimize geldiği zaman iyi olmuşuzdur. Bizler güzel sözler söyleriz, inançlı olduğumuzu, teslimiyet içinde bulunduğumuz duruma razı olduğumuzu ifade ederiz. Ne var ki çoğu kere çaresizlikten katlandığımız zor durumlar veya nefse hoş gelip de yapılan, gönülce tartılıp kontrol edilmeyen bir yaşam içinde cereyan edenlerdir.
Her insan bildiği, düşünebildiği her iyiden ve her doğrudan sorumludur. İradesiyle bu doğrulara ve iyilere itaat edecektir. Unutmayalım ki bizim seviyemizi tayin eden, en iyi bulunduğumuz işler değil, en geri, en yanlış bulunduğumuz o noktadır.
